237
Poezi nga: Nazim Hikmet
Përktheu: Maksim Rakipaj
Ah, mor djalë,
unë nuk kam frikë të vdes,
sadoqë, ndonjëherë,
kur punoj natën, seç kam një shtrëngim në zemër,
të ngopesh me jetën, biri im,
e pamundur është.
Mos jeto në këtë botë si qeraxhi,
as si me pushimet e verës,
si në shtëpi të tyt eti
të jetosh.
Besoji grurit,
tokës,
detit
por më parë
njeriut.
Duaji
retë,
librin,
makinën,
po më parë njerinë.
Ndjeje thellë në zemër
dhimbjen e degës që thahet,
të yllit që shuhet,
të kafshës së plagosur,
por më parë
dhimbjen e njeriut.
Gëzim të dhënçin
gjithë të mirat e dheut:
hija dhe drita gëzim të dhënçin,
të katra stinët të dhënçin gëzim,
por mbi të gjitha, me të dyja duart,
njeriu të dhëntë gëzim!
