Disa sjellje në komunikim mund të zbulojnë se një person po e mbivlerëson inteligjencën e vet, sidomos kur nuk dëgjon, nuk pranon kritika dhe i paraqet mendimet si fakte
Me siguri edhe ju keni takuar ndonjë person që është plotësisht i bindur në inteligjencën e vet. Megjithatë, nëse i kushtoni pak më shumë vëmendje, mund të vëreni disa detaje të vogla, por shumë domethënëse në sjellje, të cilat tregojnë se aftësitë e tij intelektuale ndoshta nuk janë në nivelin që ai përpiqet t’i paraqesë.
Këto shprehi nuk janë gjithmonë të dukshme në shikim të parë, por sapo të mësoni t’i dalloni modelet e sjelljes, ato bëhen gjithnjë e më të qarta.
Në psikologji, ky fenomen njihet si efekti Dunning-Kruger, i cili përshkruan njerëzit që nuk janë në gjendje t’i vlerësojnë realisht kufizimet e tyre.
Mendimin e paraqesin si fakt
Një tregues i qartë se dikush e mbivlerëson inteligjencën e vet është kur vazhdimisht i ngatërron mendimet me faktet. Bindjet dhe supozimet personale i paraqet si të vërteta të pakontestueshme, zakonisht pa asnjë provë që do t’i mbështeste ato.
Qëndrimin e sigurt e përjeton si dëshmi se ka të drejtë dhe nuk ndien nevojë ta kontrollojë saktësinë e pohimeve të veta.
Edhe kur i paraqiten informacione të verifikuara, shpesh reagon me nënvlerësim ose përpiqet ta zhvendosë bisedën në drejtim tjetër. Në botën e tij, më e rëndësishme është “të ketë të drejtë” sesa të japë informacione të sakta.
Ai është i bindur se, nëse beson diçka, ajo patjetër duhet të jetë e vërtetë, dhe rrallë çfarë mund ta bindë për të kundërtën, transmeton Telegrafi.
Mungesa e kureshtjes
Njerëzit vërtet inteligjentë dallohen nga kureshtja dhe dëshira e vazhdueshme për të mësuar. Ata bëjnë pyetje, hulumtojnë ide të panjohura dhe tregojnë interesim për këndvështrime të ndryshme mbi botën.
Në anën tjetër, kur për dikë është e rëndësishme vetëm që të tjerët ta shohin si të mençur, shpesh ndalet së mësuari dhe së zhvilluari vërtet. Mbetet i mbyllur në “flluskën” e vet të informatave dhe supozimeve të njohura, pa ndier nevojën të hulumtojë më thellë ose t’i rishikojë qëndrimet e veta.
Kjo shihet qartë në komunikimin e përditshëm. Bisedat me persona të tillë shpesh sillen në rreth, sepse qëllimi i tyre nuk është të mësojnë diçka, por të vërtetojnë atë që tashmë mendojnë se e dinë.
Për këtë arsye, ata e kanë të vështirë të përfshihen në një dialog të kuptimshëm dhe konstruktiv.
Flasin më shumë sesa dëgjojnë
Kjo shprehi është shumë e dukshme, madje edhe në një kontakt të shkurtër. Personi që e mbivlerëson inteligjencën e vet shpesh përpiqet ta dominojë bisedën, pavarësisht temës.
Ai ndërhyn në fjalë, ua përfundon të tjerëve fjalitë dhe çdo diskutim e kthen nga vetja.
Mendon se, nëse flet më së shumti, do të lërë përshtypjen e autoritetit dhe kontrollit, edhe kur ajo që thotë nuk ka shumë kuptim. Në të njëjtën kohë, është dëgjues i dobët.
Përgjigjet e tij shpesh duken të shkëputura nga tema, ndërsa ndonjëherë reagon edhe ndaj diçkaje që nuk është thënë fare. Nuk bëhet fjalë domosdoshmërisht për mungesë vëmendjeje, por për faktin se është i përqendruar vetëm te mendimet e veta dhe te ajo që do të thotë më pas.
Tallen me përpjekjet e të tjerëve
Kur njerëzit që e shohin veten si superiorë shohin dikë që provon për herë të parë diçka të re, shpesh reagojnë me tallje ose me siklet. Përpjekjet dhe pasiguria e të tjerëve duket se i irritojnë, prandaj këtë e drejtojnë ndaj atyre që i konsiderojnë “shënjestra të lehta”.
Në vend që ta njohin mundin dhe guximin që kërkon të mësuarit dhe provimi i diçkaje të re, ata instinktivisht e nënvlerësojnë ose e shpërfillin atë si të parëndësishme.
Kjo lidhet edhe me mungesën e tyre të kureshtjes. Eksperimentimin e shohin si diçka qesharake dhe shmangin situatat ku mund të duken të papërvojë ose më pak të informuar, edhe kur kjo është pjesë normale e procesit të të mësuarit.
Mbrohen menjëherë dhe reagojnë emocionalisht
Kjo sjellje më së shpeshti tregon se për dikë është më e rëndësishme ta mbrojë egon dhe reputacionin e vet sesa ta kuptojë bashkëbiseduesin ose ta zgjidhë mospajtimin.
Çdo kritikë e përjeton si sulm personal, ndërsa qëllimi kryesor i bëhet të “fitojë” në debat. Toni i bëhet i ashpër, ngre zërin dhe reagon në mënyrë impulsive, pa menduar shumë për saktësinë e asaj që thotë.
Kur shqetësohet emocionalisht, emocionet marrin kontrollin dhe ai fillon të mendojë në mënyrë joracionale. Për shkak se e përballon me vështirësi presionin, shpesh nuk arrin të përmbahet mjaftueshëm sa t’ia lejojë palës tjetër ta përfundojë mendimin ose ta paraqesë argumentin deri në fund.
