Më 17 qershor 1994, në stadiumin “Soldier Field” të Çikagos, u zhvillua ceremonia madhështore e hapjes së Kupës së Botës, turneu i parë i këtij niveli që organizohej ndonjëherë në Shtetet e Bashkuara të Amerikës.
Mbi 63 mijë tifozë mbushën stadiumin, ndërsa mes të pranishmëve ishte edhe presidenti amerikan i asaj kohe, Bill Clinton.
Ceremonia u prezantua nga Oprah Winfrey dhe u shoqërua me qindra valltarë, fishekzjarrë, balona dhe spektakël muzikor.
Në qendër të vëmendjes ishte superylli i muzikës, Diana Ross, e cila duhej të realizonte një nga momentet më të veçanta të ceremonisë.
Sipas skenarit, Ross do të vraponte përgjatë fushës duke kënduar një nga hitet e saj, përpara se të ekzekutonte një penallti.
Në rast goli, porta e ndërtuar posaçërisht për këtë spektakël do të shembej në mënyrë dramatike. Megjithatë, gjërat nuk shkuan sipas planit.
Penalltia që humbi objektivin, por jo spektaklin
Pasi përshkoi fushën, Diana Ross u vendos përballë portës dhe mori hov për goditjen. Teknika e saj rezultoi larg ideales: goditja përfundoi rreth një metër jashtë shtyllës së majtë. Megjithatë, porta u rrëzua pikërisht sipas skenarit.
Topi nuk hyri në rrjetë, por publiku mori atë që organizatorët kishin planifikuar, një moment spektakolar që vazhdon të kujtohet edhe sot si një nga episodet më të pazakonta në historinë e ceremonive hapëse të Kupës së Botës.
Trajneri i specializuar në goditjet drejt portës, Bartek Sylwestrzak, analizoi më vonë teknikën e këngëtares për The Athletic.
“Ajo e goditi topin si dikush që nuk e kishte bërë kurrë më parë. Përkulja e theksuar e trupit dhe mënyra e kontaktit me topin janë karakteristika që zakonisht shihen tek fëmijët ose tek futbollistët kur përdorin këmbën e tyre më të dobët”, tha ai.
Ndërkohë, psikologu sportiv Geir Jordet, i cili ka punuar me klube si Chelsea, Arsenal, Liverpool dhe Bayern Munich, argumentoi se këndimi, lëvizja në ritmin e muzikës dhe goditja e saktë e topit janë procese që vështirë kombinohen nën presion.
“Ndoshta edhe portieri ishte nervoz. Imagjinoni sikur të kishte pritur penalltinë e Diana Ross në ceremoninë hapëse të Kupës së Botës dhe të kishte prishur të gjithë spektaklin”, tha ai me humor.
Komentatorët nuk i kursyen batutat
Momenti shkaktoi reagime interesante edhe nga komentatorët televizivë në mbarë botën.
Gazetari britanik John Helm e përshkroi si “një katastrofë”, ndërsa kolegu i tij Alan Green komentoi: “Diana Ross sapo goditi një penallti… dhe e humbi. Nuk është ogur shumë i mirë”.
Në Brazil, komentatori i njohur Galvao Bueno tha me ironi: “Nuk shkoi shumë mirë, por të paktën e rrëzoi portën. Shumë amerikane”.
Ndërsa në Kili, komentatori nuk tha asnjë fjalë, ai thjesht shpërtheu në të qeshura për disa sekonda drejtpërdrejt në transmetim.
Kaos prapa skenave
Problemet nuk u kufizuan vetëm te penalltia. Oprah Winfrey, e cila prezantoi hyrjen e Diana Ross, ra në një hapësirë teknike të skenës menjëherë pas njoftimit të saj.
“Më duhej të dilja nga një gropë e madhe, ndërsa dëgjoja Diana Ross duke kënduar”, kujtoi më vonë ajo.
Edhe këngëtari Jon Secada u lëndua gjatë ceremonisë pasi ra në të njëjtin vend dhe pësoi zhvendosje të shpatullës, por vazhdoi performancën pavarësisht dëmtimit.
Në tribunat VIP pati gjithashtu momente të pazakonta. Kur legjenda e futbollit Pele u shfaq në sektorin e të ftuarve specialë, tifozët kapërcyen disa radhë ulësesh për t’iu afruar.
Madje, një shitës kikirikësh u bë pjesë e historisë kur iu afrua presidentit Clinton duke bërtitur: “Hej Bill, do pak kikirikë?”, përpara se të ndalohej nga agjentët e sigurisë.
Një moment që mbeti në histori
Pavarësisht penalltisë së humbur, skena e Diana Ross mbetet një nga momentet më ikonike dhe më të kujtuara në historinë e Kupës së Botës.
Ironikisht, një vit më vonë, në ceremoninë hapëse të Kupës së Botës në regbi, Ross këndoi, vallëzoi dhe madje qarkulloi në fushë me një makinë klasike. Por kësaj radhe, ajo u kujdes të qëndronte larg topit.
