Shkup, 11 shtator, Zhurnal.mk – “Gjashtëmbëdhjetë persona humbën jetën te Laskarci, ndërsa shtatë e gjysmë vite më vonë shteti sërish nuk ka drejtësi përfundimtare. Kishim hetim, aktakuzë, ekspertiza, super‑ekspertiza, dënim në shkallë të parë, Apelacion që e konfirmoi fajin dhe rriti dënimet, të dënuar që tashmë ishin dërguar në burg, për që në fund Gjykata Supreme ta rrëzojë vendimin përfundimtar dhe lëndën ta kthejë sërish mbrapa. Në një shtet normal juridik kjo do të ishte alarm për një defekt serioz, por në Maqedoni tashmë është bërë e njohur matrica se lëndët e mëdha fillimisht paraqiten si dëshmi se ‘sistemi funksionon’, më pas për vite të tëra zvarriten nëpër gjykata, e kur publiku mendon se më në fund ka epilog – pason rrëzim, lirimi, parashkrimi ose kthim i ri”, thonë nga partia Levica.
“Publiku duhet më në fund të ndalojë së trajtuari si publik i një shfaqjeje të pafundme gjyqësore, ku çdo gjykatë e korrigjon gabimin e mëparshmes, ndërsa askush nuk mban përgjegjësi për faktin që gabimi është bërë. Pyetja tani është: a bien këto lëndë rastësisht, apo dikush prej kohësh e ka përsosur mënyrën si të sabotohet drejtësia pa u kapur formalisht se po sabotohet?
Flasim për gjyqësor ku ish‑gjyqtar i Supremes pranoi ndikim të paligjshëm, ndërsa ndaj gjyqtari të Apelacionit po zhvillohet procedurë pas zbulimit të qindra mijëra eurove të fshehura në shtëpi – dhe kjo e rrëzon dogmën e rehatshme se funksioni gjyqësor vetvetiu është garanci për integritet. Përkundrazi, në një sistem të tillë çdo procedurë e pashpjeguar duhet të shqyrtohet me lupë.
Ndërkohë “Laskarci” sot qëndron pranë një vargu lëndësh që e shndërrojnë mosndëshkimin nga përjashtim në ambient politik. Në “Talir 2” Apelacioni e konfirmoi vendimin lirues. Për spitalin modular në Tetovë, ku 14 persona u dogjën, pas gati pesë vitesh u mbyll para‑hetimi për prokurimet publike dhe Venko Filipçe praktikisht u amnistua, duke hapur sërish pyetje serioze. Në “Puls”, ku humbën jetën 63 persona, publiku dëgjoi se sipas dokumentacionit nuk kishte kontroll inspektimi kundër zjarrit për 13 vite, ndërsa ndërkohë skadonin afatet ligjore për paraburgim. Secila nga këto lëndë ka natyrë të ndryshme juridike, por përfundimi politik është i përbashkët dhe i zymtë: shteti është jashtëzakonisht efikas në prodhimin e komunikatave dhe njoftimeve spektakolare, por kronikisht i paaftë për të dhënë përgjegjësi të qëndrueshme dhe të pakundërshtueshme.
Dhe pikërisht për këtë tingëllojnë hipokrite të gjitha betimet partiake të VMRO‑DPMNE dhe SDSM se pikërisht ata do ta reformojnë gjyqësorin. Tre dekada këto dy struktura politike i kanë ndërruar ministrat, ligjet, zgjidhjet kadrovike, këshillat gjyqësore dhe strategjitë reformuese, ndërsa rezultatin sot e mat edhe Komisioni Evropian me procedura të vonuara, vendime të rralla përfundimtare në raste të profilit të lartë dhe ndjenjë gjithnjë e më të thellë të mosndëshkimit.
Kur gabimi nuk ka autor, lëshimi nuk ka pasojë, lënda nuk ka fund, ndërsa familjet e viktimave për vite të tëra e ndjekin të njëjtën karusel institucionale, është e qartë se në Maqedoni procedura nuk e mbron më drejtësinë, por e mbyt atë. Dhe për fat të keq, shohim se kjo nuk është përjashtim, por rregull”, thuhet në komunikatën e partisë Levica.
