Shkup, 23 shtator, Zhurnal.mk – Mickoski në Nju Jork edhe një herë tregoi deri ku është i gatshëm të shkojë me politikën e tij të jashtme nënshtruese, thonë nga Levica.
„Në samitin ‘Concordia’ ai deklaroi se Maqedonia në Kombet e Bashkuara voton ‘krah për krah’ me SHBA, se bashkëpunimi me Uashingtonin po thellohet në industrinë ushtarake, energjetikë dhe nxjerrjen e mineraleve kritike, përshëndeti praninë amerikane në rajon dhe, më e rëndësishmja, porositi se ambicia e Qeverisë së tij është Maqedonia të bëhet ‘shembull për Shtetet e Bashkuara të Amerikës’, pra një ‘showcase’ amerikan për rajonin dhe Evropën“.
Por Mickoski, shtojnë nga Levica, dukshëm harron se partneriteti mes qendrës imperialiste dhe periferisë së varur kurrë nuk matet sipas sa bukur tingëllon gjuha diplomatike. Ai matet, siç thekson partia, sipas asaj kush i përcakton interesat, kush e kontrollon kapitalin, kush i merr burimet dhe kush, në fund, e paguan çmimin.
„Vetëm një ditë para se Mickoski ta ofrojë Maqedoninë si ‘shembull’ për praninë amerikane, Trump nga foltorja e OKB‑së mbronte luftën amerikane kundër Iranit, kërcënoi se SHBA mund ta ‘asgjësojë Republikën Islamike’, mbronte ndërhyrjen ushtarake amerikane në Venezuelë dhe haptazi porositi se SHBA do ta përdorë ‘fuqinë e saj ushtarake të pakrahasueshme’ për të siguruar interesat e veta jetike.
Kjo është vizioni amerikan për rendin botëror që Mickoski e ndjek aq me zell: SHBA i definon interesat e veta, ndërsa pjesa tjetër e botës duhet t’u përshtatet atyre.
E Mickoski kësaj politike nuk i vendos asnjë pyetje“.
Sipas Levica‑s, ndërsa Uashingtoni i mbron interesat e veta strategjike, Qeveria në Shkup i hap burimet maqedonase dhe infrastrukturën strategjike si hapësirë për kapitalin amerikan. Në të njëjtën vizitë, shtojnë ata, shtyhen projektet Çebren dhe Galishte, infrastruktura e gazsjellësit, qendrat e të dhënave, antimoni pranë Kriva Pallankës dhe bashkëpunimi me industrinë ushtarake amerikane.
„Tipike për një marrëdhënie neokoloniale: nuk është e nevojshme dikush formalisht të ta marrë shtetin për të ta kufizuar sovranitetin ekonomik dhe politik. Mjafton që burimet strategjike t’i vësh në funksion të kapitalit të huaj, politikën zhvillimore ta lidhësh për investime të huaja, ndërsa politikën e jashtme ta harmonizosh me interesat e qendrës më të fuqishme. Atëherë formalisht je shtet sovran, por materialisht bëhesh periferi e varur.
Në vend që Maqedonia të ndërtojë politikë industriale të vetën, strategji energjetike të vetën dhe politikë të vetën për burimet strategjike, Mickoski dëshiron ta shndërrojë vendin në platformë përmes së cilës Uashingtoni do ta rrisë praninë e vet ekonomike, ushtarake dhe gjeopolitike në Ballkan. Në vend që të pyesë çfarë i nevojitet shoqërisë maqedonase, ai pyet çfarë mund të ofrojë Maqedonia për interesat strategjike amerikane.
Kjo është dallimi mes aleancës dhe vasalitetit. Një shtet sovran mund të bashkëpunojë dhe të tregtojë me SHBA, duke ndjekur politikë sipas interesave të veta. Por dallimi është se kryeministri ynë me krenari e thekson harmonizimin me Uashingtonin në OKB, e ofron vendin si shembull për praninë amerikane, e thellon bashkëpunimin ushtarak dhe i hap burimet strategjike për kapitalin amerikan“.
Me këtë, theksojnë ata, dukshëm bëhet fjalë për politikë të jashtme nënshtruese, në të cilën interesat e qendrës paraqiten si interesa të periferisë.
„Mickoski mund ta quajë këtë ‘partneritet strategjik’. Por, kur njëra palë ka kapital, fuqi ushtarake dhe ndikim politik global, ndërsa pala tjetër garon të bëhet ‘showcase’ i saj, nuk bëhet fjalë për barazi vetëm pse marrëveshja është nënshkruar nga dy shtete sovrane“.
