Nga: Joe Strummer dhe Mick Jones (The Clash, 1979)
Përktheu: Agron Shala
Londra thërret qytetet e largëta
Lufta tashmë është shpallur dhe beteja po zbret
Londra thërret botën e nëndheshme
Dilni nga dollapët, ju djem e vajza
Londra thërret, tani mos prisni ndihmë nga ne
Bitëlmania e rreme ka marrë fund
Londra thërret, shih ti, ne s’kemi më ritëm
Përveç tingëllimës së atij shkopi të gomës
Epoka e akullnajave po vjen, dielli po afrohet me shpejtësi
Pritet shkrirja, gruri po rrallohet
Motorët po ndalen, por unë nuk kam frikë
Sepse Londra po fundoset dhe unë jetoj pranë lumit
(Londra thërret) Zonën e imitimit
Harroje, vëlla, mund t’ia dalësh edhe vetë
Londra thërret zombit e vdekjes
Mos rezisto më dhe merr edhe një herë frymë
Londra thërret dhe unë nuk dua të bërtas
Por, ndërsa po flisnim, të pashë teksa dremisje
Londra thërret, shih ti, ne s’kemi asnjë Hajd
Përveç atij me sytë e verdhë
Epoka e akullnajave po vjen, dielli po afrohet me shpejtësi
Motorët po ndalen, gruri po rrallohet
Një gabim bërthamor, por unë nuk kam frikë
Sepse Londra po fundoset dhe unë, unë jetoj pranë lumit
Tani, dëgjoje këtë
(Londra thërret) Po, edhe unë isha atje
Dhe, e di ti çfarë thanë? Epo, një pjesë ishte e vërtetë
(Londra thërret) Në frekuencën më të lartë
Dhe, pas gjithë kësaj, a nuk do të ma japësh një buzëqeshje?
(Londra thërret)
Kurrë nuk jam ndier njësoj, njësoj, njësoj …
