Poezi nga: Frederick Turner
Përktheu: Gjekë Marinaj
Atë ditë do të kemi kohë të bredhim gjatë gjithë ditës,
Të pimë gjatë mbrëmjes pa u dorëzuar tek dehja,
Shëtitje nëpër mërgatë dhe zgjedhje patëllxhanëve më të shëndoshë,
Lexim e rilexim të dorëshkrimeve të njëri-tjetrit,
Gatime drekash të ndërlikuara me lëng mishi,
Të çajmë kërcoj pranverorë dhe t’i pjekim në zjarr,
Të vizatojmë portretet e njëri-tjetrit, të mbarojmë argumentet,
Të qesin fall, të lëmë shënime në fotografitë e vjetra,
Të tallemi me absurditetet më të këqija të njëri-tjetrit,
Të mos përpuqemi gjer në dhunë rreth filmave dhe dramave,
Dhe të zgjohemi në agshol, të mbathim çizme rrugore.
Dhe në atë vend, miqtë e mi shumë të dashur,
Do të jenë maje malesh dhe bregdete dhe peme dhe fllade,
Dhe teatro të vogla dhe çifligje,
Dhe pëlhurëzat që mbulojnë verandat e errëta,
Dhe ullishtat dhe palmat dhe fushat e grunjta.
Ky do të jetë vendi i kohës së lirë, vendi i vdekjes,
Rrethina e ëmbël e jetës së përhershme.
Ylli që e ngrohë do të ndezë orbitën gjigante,
Hëna e së cilës është ky vend. Miq, deri atëherë,
M’i falni udhëtimin lodhës dhe rrugët e mia të mbrapshta,
Letrat e mia të rralla dhe të nxituara, detyrimet e mia,
Larg-qëndrueshmërinë, përpëlitjen e syve.
Unë nuk i kam harruar gëzimet e vjetra.
