Ohër, 14 shtator Zhurnal.mk – Infermierja Ljubica Shavreska iu drejtua publikisht Ministrisë së Shëndetësisë dhe ministrit, duke rrëfyer një dëshmi të rëndë personale për trajtimin që, sipas saj, ka marrë në disa institucione shëndetësore, ndërsa ishte në javën 24+3 të shtatzënisë, para se shtatzënia e saj të përfundonte me humbjen e fetusit.
Shavreska, e cila thotë se prej dhjetë vitesh punon në shëndetësi, dy vite në sektorin privat dhe tetë vite në sektorin publik, përshkruan në detaje rrugëtimin e saj që nga dhimbjet e para në Ohër, kontrolli në Strugë, kthimi përsëri në Ohër, shkuarja në spitalin privat “Plodnost”, më pas në Klinikën në Shkup dhe, në fund, në “Sistina”.
Bëhet fjalë për dëshminë personale të Shavreskës. Pretendimet e saj për mënyrën e veprimit të mjekëve konkretë, personelit mjekësor dhe institucioneve shëndetësore janë deklarata të saj dhe nga publikimi nuk mund të përcaktohet në mënyrë të pavarur nëse ka pasur gabime mjekësore apo nëse një trajtim tjetër do ta kishte ndryshuar përfundimin e shtatzënisë. Për një vlerësim të tillë nevojiten dokumentacioni mjekësor dhe mbikëqyrja profesionale.
Sipas dëshmisë së saj, gjithçka nisi rreth orës 3:30 të mëngjesit, kur ndjeu dhimbje, shtrëngim të fortë dhe presion në pjesën e mesit. Ajo thotë se menjëherë telefonoi shërbimin kujdestar në repartin e gjinekologjisë në Ohër, ku u kontrollua nga doktori Goran Markovski.
“Doktori erdhi dukshëm nervoz dhe i pakënaqur. Ia shpjegova gjendjen. Më kontrolloi me ultrazë në abdomen, kontroll që zgjati ndoshta dy minuta, dhe më tha se dhimbja ishte për shkak se foshnja ishte me këmbët poshtë dhe se po ushtronte presion”, shkruan Shavreska.
Ajo pretendon se iu dhanë katër tableta “Dabroston”, ndërsa më pas mjeku i kishte thënë me telefon infermieres që të mos e zgjonte për, siç e citon Shavreska, “budallallëqe të tilla” në orën tre e gjysmë, por vetëm nëse kishte ardhur ndonjë grua për të lindur.
Meqë dhimbjet po shtoheshin, Shavreska shkoi në Strugë. Sipas saj, doktoresha Violeta Nasufi fillimisht nuk kishte dashur ta pranonte sepse vinte nga Ohri, por më pas e kontrolloi dhe vlerësoi se mund të bëhej fjalë për dhimbje të veshkave. Shavreska thotë se iu dha një ampulë “Ketonal”.
Për sjelljen e infermieres kujdestare në Strugë ajo bën edhe një akuzë tjetër serioze.
“Kur, për shkak të dhimbjes, nuk mund të gjeja një pozicion në të cilin mund të qëndroja që të më aplikonte injeksionin, më tha se kisha ardhur tek ata në orën katër ‘për cirk’, dhe jo sepse kisha dhimbje”, shkruan ajo.
Të nesërmen dhimbjet u shfaqën përsëri. Pas kontrollit te mjeku amë, doktor Ustijanovski, ajo mori udhëzim për në gjinekologjinë në Ohër, me rekomandim për hospitalizim.
Atje, siç thotë ajo, e kontrolloi doktoresha Radmila Zdraveska, për të cilën Shavreska ka fjalë krejtësisht të tjera.
“Doktoresha ishte e vetmja që më kontrolloi vërtet në mënyrë të detajuar, me ultrazë, sondë, spekulum, CTG dhe me gjithçka që mund të bëhej në atë moment”, tregon Shavreska.
Sipas dëshmisë së saj, u konstatua se qafa e mitrës ishte shkurtuar ndjeshëm dhe se nevojitej trajtim i mëtejshëm në Shkup. Me insistimin e saj, në vend që të shkonte fillimisht në Klinikë, ajo shkoi në spitalin privat “Plodnost”. Atje, sipas saj, pas kontrollit iu tha se cerviksi ishte 13 milimetra dhe se gjendja nuk mund të trajtohej në atë institucion, pas së cilës vazhdoi drejt Shkupit.
Në Klinikë mbërriti rreth orës 3:20. Këtu nis pjesa më e rëndë e dëshmisë së saj.
Shavreska pretendon se u pranua, por gjatë orëve në vijim, pavarësisht dhimbjeve gjithnjë e më të forta, nuk merrte informacione të qarta se çfarë po ndodhte dhe cili do të ishte trajtimi i mëtejshëm. Në publikimin e saj ajo përmend doktoreshën Adela Stefanija dhe pretendon se pyetjet e saj për shkakun e dhimbjeve, kontraksionet e mundshme dhe nevojën për cerklazh mbetën pa përgjigje konkrete.
“Prej çfarë është dhimbja? A duhet cerklazh? A janë kontraksione? A është gur?”, thotë se kishte pyetur.
Sipas Shavreskës, përgjigjja që kishte marrë ishte: “Eee, ju infermieret i dini të gjitha. Prit, do të shohim. Shtrihu.”
Ajo tregon se më pas gjendja u përkeqësua në mënyrë dramatike. Filloi të kishte gjakderdhje të madhe, dhimbje të padurueshme dhe ndjesinë se po mbytej. Në ato momente, siç shkruan ajo, bashkëshorti i saj filloi të kërkonte kontakte dhe “lidhje” për të siguruar një mjek që do ta kontrollonte.
“Unë jam infermiere, por në atë moment isha vetëm një paciente e frikësuar”, shkruan Shavreska.
Ajo pretendon se në një moment iu lut një mjekeje për ndihmë.
“Doktoreshë, unë po vdes. Ju lutem, më ndihmoni”, i përcjell ajo fjalët e saj.
Sipas saj, përgjigjja ishte se mjeku ishte nga një repart tjetër, se nuk ishte kujdestar aty dhe se duhej të priste vizitën e radhës për të vendosur se çfarë do të bëhej më tej.
“Ky ishte momenti kur kuptova se, nëse do të qëndroja aty, ndoshta do të përballesha me vdekjen”, shkruan Shavreska.
Në dëshminë e saj ajo përshkruan edhe sjelljen e një pjese të personelit jomjekësor. Pretendon se një pastruese i kishte bërtitur kur ajo nuk mund të shpjegonte saktësisht në cilën dhomë ndodhej, ndërsa më vonë përsëri e kishte qortuar për shkak të mbeturinave që, sipas saj, ishin lënë në dhomë.
Familja më pas kontaktoi me spitalet private. Sipas Shavreskës, nga “Re Medika” iu tha se nuk kishin repart për gra shtatzëna nën javën e 34 të shtatzënisë, ndërsa nga “Sistina” morën përgjigjen: “Të vijë menjëherë. Po e presim.”
Shavreska thotë se vendosi ta braktiste Klinikën me kërkesën e saj, por pretendon se edhe atëherë, ndërsa ishte në dhimbje të forta, priti rreth 20 minuta për dokumentin e daljes nga spitali. Në fund u largua para se dokumenti të përfundonte, ndërsa një infermiere, sipas dëshmisë së saj, arriti deri te automobili për t’i kërkuar të nënshkruante se po largohej me dëshirën e saj.
Në “Sistina”, shkruan Shavreska, e priti doktori Josif Gjoreski dhe menjëherë u pranua në sallën e lindjes.
“Pavarësisht rrezikut të madh, mora terapi, kujdes, mirëkuptim, ekzaminime të përshtatshme dhe mbështetje psikologjike, gjithçka që i nevojitet një njeriu në momentin kur i shembet bota”, shkruan ajo.
Megjithatë, shtatzënia përfundoi me humbje.
Shavreska nuk pretendon se ndonjë mjek konkret apo ndonjë procedurë mjekësore e ka shkaktuar humbjen. Përkundrazi, në reagimin e saj ajo thotë se beson se shtatzënia u ndërpre “nga Zoti”, por konsideron se mënyra e trajtimit nga sistemi e bëri të gjithë përvojën shumë më të vështirë dhe më traumatike.
Ajo njofton se nuk do të ngrejë padi dhe se nuk kërkon hakmarrje apo ndëshkim profesional për askënd, por dëshiron të flasë publikisht për mënyrën se si, sipas dëshmisë së saj, është trajtuar si paciente.
“A duhet të duket kështu shëndetësia në të cilën edhe unë vetë shërbej prej dhjetë vitesh? A duhet një grua shtatzënë të gjakoset, të përballojë dhimbje të padurueshme dhe të lutet për ndihmë që dikush ta marrë seriozisht? A duhet pacienti të kërkojë ‘lidhje’ për të marrë një kontroll mjekësor? A duhet në momentin më të vështirë të jetës të ndihet si barrë?”, pyet Shavreska.
Në të njëjtën kohë, ajo thekson se nuk e barazon sjelljen e të gjithë punonjësve shëndetësorë. Publikisht falënderon doktorin Zaharia, doktorin Ustijanovski, infermieren Tanja, doktoreshën Radmila Zdraveska, doktoreshën Ana Ilkoska, si dhe drejtorin e “Vodovodit”, Jovanço Meçkaroski, dhe deputetin Jovan Jauleski, për të cilët thotë se janë angazhuar dhe janë përpjekur ta ndihmojnë.
Mesazhi i saj drejtuar Ministrisë së Shëndetësisë është se pacientët nuk duhet të varen nga kontaktet personale për të marrë kujdes shëndetësor në kohë.
“Nuk kërkoj privilegj. Kërkoj një sistem në të cilin askush nuk do të duhet të kërkojë privilegj për t’u shpëtuar. Sepse pas çdo pacienti qëndron një njeri. Pas çdo gruaje shtatzënë qëndron një nënë. Dhe pas çdo shtatzënie qëndron një botë e tërë”, shkruan Shavreska.
“Bota ime atë ditë u shemb. Por unë mbeta. Dhe do të vazhdoj”, përfundon ajo.
