Shkup, 28 gusht, Zhurnal.mk – Ish-kryeministri Ljubço Georgievski i bëri një kritikë të ashpër gjendjes së gjuhës dhe kulturës maqedonase, si dhe, sipas tij, patriotizmit të rremë që është i pranishëm kudo në shoqëri. Në paraqitjen e tij më të fundit, ai vuri në pah hipokrizinë e atyre që flasin më së shumti për nacionalizëm, ndërsa në jetën e përditshme dhe në festat private janë plotësisht të larguar nga identiteti i tyre.
Gjuhën duhet ta mbrojmë nga vetvetja
Duke iu referuar debateve aktuale për mohimin dhe mbrojtjen e gjuhës maqedonase, Georgievski theksoi se kërcënimi më i madh për gjuhën nuk vjen nga jashtë, por nga vetë qytetarët dhe institucionet e vendit.
“Nëse fillojmë nga gjuha, për të cilën shohim se askund nuk jemi… E mbrojmë gjuhën nga mohimi formal. Pritni, po a e mbrojmë gjuhën nga mbrojtja e saj këtu në Maqedoni? Sa maqedonas flasin gjuhën e drejtë letrare? Sa në media flitet gjuha e drejtë letrare? Sa në këngë kemi gjuhë letrare?” – pyet Georgievski.
Sipas tij, thelbi nuk qëndron te frazat politike, por te përgjegjësia personale. Ai bëri thirrje që gjuha të fillojë të flitet drejt, sepse kultura masive prej kohësh nuk i njeh më vlerat maqedonase.
Patriotizëm i rremë me muzikë të huaj
Georgievski ishte veçanërisht i ashpër kur bëhet fjalë për kulturën muzikore në festat maqedonase. Ai vuri në dukje absurditetin e shtirjes si patriot i madh, ndërsa në të njëjtën kohë momentet më të bukura të jetës festohen ekskluzivisht me muzikë të huaj.
“Është shumë, madje nuk është as qesharake, kur flasin për nacionalizëm dhe patriotizëm maqedonas, ndërsa të njëjtët, kur shkon në dasmën ose pagëzimin e tyre, 95% e këngëve janë serbe. Do t’ju thonë: ‘E, hajde tani një maqedonase, se jemi maqedonas, sa për ta lëshuar një’. Dhe tani këta na tregojnë se çfarë është patriotizmi dhe nacionalizmi maqedonas!” – përfundon ai.
Me këtë deklaratë, ish-kryeministri i vuri drejtpërdrejt në shënjestër “kuazipatriotët”, duke përcjellë mesazhin se qëndrimi i vërtetë ndaj shtetit nuk tregohet përmes deklaratave boshe në rrjetet sociale, por përmes kultivimit të gjuhës, muzikës dhe trashëgimisë kulturore të vendit.
