Në kuadër të ristrukturimit të ri të qeverisë, drejtimi i diplomacisë shqiptare i është besuar Ferit Hoxhës.
Emërimi i diplomatit vjen si një vijimësi natyrale e një karriere që është ndërtuar, hap pas hapi, mbi përvojë të grumbulluar në qendrat më të rëndësishme të vendimmarrjes ndërkombëtare.
Në fillim të vitit 2024, qeveria shqiptare prezantoi zyrtarisht një seri lëvizjesh në rangje të larta diplomatike, duke reflektuar një “rokadë” të mirëfilltë mes misioneve në Bashkimin Evropian dhe Kombet e Bashkuara.
Në atë konfigurim, Ferit Hoxha dhe Suela Janina u spikatën si dy emra kyç të diplomacisë së karrierës: Hoxha, pas përmbylljes së mandatit të Shqipërisë në Këshillin e Sigurimit 2021-2023; Janina, me eksperiencën e saj të gjatë në misionin pranë BE-së dhe me angazhimin në procesin e “screening”.
Hoxha u bë veçanërisht i dukshëm gjatë dyvjeçarit të Shqipërisë në Këshillin e Sigurimit, një prej angazhimeve më të larta të vendit në arenën globale.
Në atë mision, ai përfaqësoi Shqipërinë në shumicën e mbledhjeve, duke u dalluar në qëndrime të artikuluara dhe replika të drejtpërdrejta, sidomos kur në tryezë përplaseshin parimet e së drejtës ndërkombëtare me logjikën e forcës.
Në mënyrë të veçantë, ai u identifikua si një nga zërat që e mbajti çështjen e Kosovës të pranishme në vëmendjen e forumeve ku diskutohet paqja dhe siguria, duke e vendosur argumentin shqiptar në një kornizë të qartë të parimeve dhe përgjegjësive ndërkombëtare.
Pikërisht nga ky profil i krijuar, Hoxha u orientua më pas drejt misionit shqiptar në Bashkimin Evropian, duke qenë rezident në Bruksel, një detyrë me peshë të posaçme në kohën kur Shqipëria është në proces negociatash me BE-në.
Ky rol nënkuptonte jo vetëm drejtimin e misionit shqiptar pranë BE-së, por edhe kryesimin e misionit diplomatik në Belgjikë dhe mbajtjen e statusit të ambasadorit jorezident në Luksemburg – një trinom funksionesh që kërkon koordinim të imët, sens institucional dhe aftësi negociuese.
Rruga e Ferit Hoxhës nuk është e një “figure të momentit”, por e një diplomati të formuar në ritmin e institucioneve.
Ai iu bashkua shërbimit të jashtëm shqiptar në vitin 1991 dhe, që në vitet e para, u angazhua në marrëdhëniet e Shqipërisë me Bashkimin Evropian në Ministrinë e Punëve të Jashtme.
Në vitin 1995 shërbeu si këshilltar në Misionin e Shqipërisë në OKB në New York, ndërsa më pas drejtoi marrëdhëniet multilaterale në ministri.
Në fund të viteve ’90 dhe fillim të viteve 2000 shërbeu si ambasador në BE dhe në Belgjikë, me akreditim jorezident në Luksemburg, duke u kthyer në një nga njohësit më të hershëm të mekanizmave evropianë nga brenda.
Në vijim, ai drejtoi ambasadën shqiptare në Francë (me akreditime jorezidente edhe në Portugali, Algjeri dhe Monako), ndërsa më vonë mbajti detyrën e Sekretarit të Përgjithshëm të Ministrisë së Jashtme, pozicioni më i lartë i shërbimit civil në këtë institucion.
Në këtë periudhë, ai u angazhua edhe si koordinator kombëtar për Aleancën e Qytetërimeve dhe si përfaqësues i Shqipërisë në Bordin e Guvernatorëve të Agjencisë Ndërkombëtare të Energjisë Atomike (IAEA).
Më pas u rikthye në New York si ambasador dhe përfaqësues i përhershëm pranë OKB-së (2009–2015), u kthye në Ministrinë për Evropën dhe Punët e Jashtme si Drejtor i Përgjithshëm për Çështjet Politike dhe Strategjike, dhe shërbeu si delegat i përhershëm pranë UNESCO-s në Paris (2018–2021).
Në shtator 2021 u emërua sërish ambasador dhe përfaqësues i përhershëm në OKB, duke udhëhequr misionin në kohën e mandatit të Shqipërisë në Këshillin e Sigurimit.
Ky itinerar shpjegon edhe karakterin e një emërimi që, përtej zhurmës së zakonshme politike, mbart një simbolikë profesionale: drejtimi i diplomacisë i besohet një karriere që ka kaluar nga multilateralizmi global te mekanizmat evropianë, nga përfaqësimi në institucione ku peshojnë vetot te tryezat ku negociohen kapitujt e integrimit.
Në një kohë kur Shqipëria ka nevojë të kthejë përvojën e fituar në OSBE, në Këshillin e Sigurimit dhe në misionet evropiane në një “kapital” të dobishëm për anëtarësimin, profili i Hoxhës shihet si një aset i drejtpërdrejtë.
Në fund, emërimi i Ferit Hoxhës në krye të diplomacisë shqiptare lexohet si një rrëfim vazhdimësie: një rrugëtim që nis me Evropën në vitet ’90, kalon nga New York-u e Parisi, ngjitet në tryezat më të vështira të politikë-bërjes globale dhe rikthehet te sfida më e madhe strategjike e Shqipërisë – integrimi evropian.
Në një diplomaci ku detaji, koha dhe fjala e matur shpesh vlejnë më shumë se deklarata e zhurmshme, ky është lloji i profilit që përkthehet në peshë.
